--Hep korkarız yalnızlıktan ama bil ki yalnızsan; Yalancı arkadaşların, iki yüzlü dostların ve çekip gidecek bir sevgilin olmaz".
[D. Noel]

--Koca bir arafta yaşıyorsun aslında sen ve diken gibi batıyor kokusundan vazgeçemediğin yalnızlığın farkında mısın.Oysa ne varsa içinde hepsi hayat, her şeye rağmen sadece hayat.Biliyorsun...

--kendini üvey evlat sanan blogum benim. aslında bilir misin seni açar açar kapatırım. yazacak bir şey bulamadığımdan değil aslında, o an içinde bulunduğum ruh hallerinin karmaşıklığından. insanlar bazen çok karmaşık olabiliyorlar biliyorsun. olsun sen yine de sev beni.

--İnsanlar gerçekten, bazen kendi gölgelerine basıp sendeleyebiliyorlarmış ıssız sokaklarda. Doğru tespit NEV!

--Artık 4 kişiyiz burada sevgili blog, sen, ben, P.H.Z.P.Y ve Sevgili Rory! İşte bu kadar. Olsun, kimse okumasa da cümleler çok güzel! Edit: P.H.Z.P.Y ve Rory, kimse değiller! Bir önceki cümledeki ''kimse'' henüz bu güzelim blogu keşfedememiş olanlara ithafen yazılmıştır. ^^ Evet, blogum güzel, sessiz sakin ama güzel NOKTA

-- Sen üvey evlat değilsin blog. Çok meşgulum, ama bir gün seninle çok çok ilgileneceğim. Söz!

-- Güneşi yolladık bütün renklerle, Oyuncağıyız artık alışkanlıkların. En küçük bir ses bile sanki gök gürültüsü. İçim kıpır kıpır, deniz kıpırtısız. Kokuların şarkısı başlar. Ne çocuk sesi ne kent uğultusu gelir. Mişli geçmişte sorunlar saklanır. Aya dokunmanın tam zamanıdır. B.Ortaçgil/Bozburun